Շաբաթ օրը շատ ուրախ և արևոտ օր էր։ Այդ օրը մենք գնացինք ճամփորդության ընկեր Արմինեի և ընկեր Անիի հետ։ Մենք գնացինք Խոր Վիրապ, որտեղ իջանք երկու փոսերը, հետո գնացինք  դեպի Դվին քաղաքը և այդտեղ տեսանք ավերված մասերը։ Մենք գնացինք Խոր Վիրապի առաջին եկեղեցին, նայեցինք նկարները և հետո գնացինք նախաճաշեցինք և սպասեցինք մինչև այնտեղի մարդիկ դուրս գային, որպեսզի կարողանայինք մտնել ներս։
Երբ մտանք ներս, մենք իջանք առաջին փոսը, բայց ես վախեցա, որովհետև շատ վախենալու էր ինձ համար։ Իմ դասընկերները պատմում էին, որ անյտեղ այդքան շատ օդ չկար շնչելու, հետո մտանք երկրորդ փոսը, բայց երկրորդ փոսը ավելի դժվար էր մտնել, քան առաջին փոսը։ Ես մտա երկրորդ փոսը և ելք արեցի շատ հեշտ։

Դրանից հետո մենք բարձրացանք մի մեծ բլուր և նորից ուսումնասիրեցինք քարերը, խոտերը և այլն։ Հետո իջնելուց մենք անվճար բաց թողեցինք և թռցրեցինք երկու գեղեցիկ աղավնի, որոնք խորհրդանշում են խաղաղությունը։ Հետո գնացինք տրանսպորտի մոտ և շարժվեցինք դեպի Դվին քաղաք։ Ճանապարհին ես և իմ ընկերուհին նկարեցինք նկարներ։ Երբ հասանք տեղ, մենք քայլքով գնացինք Դվինի ավերակների մոտ։ Այնտեղ մենք տեսանք ամրոցի ավերակները, քարերը հայկական հին նախշերը։ Այնտեղ մենք տեսանք երկու տատիներ, որոնք եկել էին աղոթելու, նրանք մեզ ասացին, որ այնտեղի բնակիչները ուզում էին վերականգնել այդ ամրոցի ավերակները։ Ճաշելուց հետո մենք բարձրացանք մի փոքր և հին մատուռ։

Մատուռի մոտ մենք նորից ուսումնասիրեցինք, զվարճացանք և ուրախ իջանք ներքև։     Մեզ ամենաշատը հետաքրքրեց Վիրապը, բայց ցավոք այդ ամենալավ և ամենահետաքրքիր օրը ավարտվեց։
Ես շատ ուրախ էի, որ մասնակցեցի այդ հրաշալի օրվա ճամփորդությանը։

Ուշադի՛ր կարդա առակը և փոխադրի՛ր արևելահայերեն։

Երեք հարուստ

Երեք հարուստ կը վիճին ու վէճը հարթելու* համար կ՚երթան Խիկար
իմաստունին քով.
—Մենք եկած ենք գիտնալու, թէ մեզմէ ո՞վ հարուստ է։
—Դու՛ն խօսիր,— կը դիմէ իմաստունը առաջին մարդուն։
—Ես ոսկիի ու արծաթի, տուն ու տեղի, ունեցուածքի եւ արտ ու դաշտի տէր
եմ, հարստութեանս չափ ու սահման չկայ։
—Հիմա ալ դո՛ւն խօսէ տեսնենք,—կը դիմէ երկրորդին։
—Ես թէեւ թագաւորին զօրապետն եմ, բայց իրմէ երեք անգամ աւելի
հարուստ եմ։
—Իսկ դո՛ւն ինչ կ՚ըսես,— կը դիմէ Իմաստունը երրորդին։
—Ի՞նչ ըսեմ։ Ես ո՛չ պաշտօն ունիմ, ո՛չ ոսկի, ո՛չ արծաթ, ո՛չ ալ արտ ու
դաշտ։ Ես գիտուն մարդ մըն եմ, ունեցած-չունեցածս գլխուս մէջն է։
Երեքը լսելէն յետոյ Խիկար Իմաստուն կ՚ըսէ.
—Ձեզմէ ամէնէն հարուստը գիտունն է. անոր հարստութիւնը մնայուն ու
անվերջանալի է եւ ոչ ոք կրնայ զայն խլել անկէ…։

Փոխադրություն

Երեք հարուստ վիճեցին ու վեճը հարթելու համար գնացին Խիկար
իմաստունի մոտ.
—Մենք եկել ենք հասկանալու, թե մեզնից ո՞վ է հարուստ։
—Դու խոսիր,— դիմեց իմաստունը առաջին մարդուն։
—Ես ոսկիի ու արծաթի, տուն ու տեղի, ունեցովածքի և արտ ու դաշտի տեր
եմ, հարստության չափ ու սահման չկա։
—Հիմա էլ դու խոսիր տեսնենք,—դիմեց երկրորդին։
—Ես թեև թագավորին զորապետն եմ, բայց նրանից երեք անգամ ավելի
հարուստ եմ։
—Իսկ դու ինչ կասես,— դիմեց Իմաստունը երրորդին։
—Ի՞նչ ասեմ։ Ես ո՛չ պաշտոն ունեմ, ո՛չ ոսկի, ո՛չ արծաթ, ո՛չ էլ արտ ու
դաշտ։ Ես գիտուն մարդ եմ, ունեցած-չունեցածս գլխիս մեջն է։
Երեքը լսել են հետո Խիկար Իմաստունը ասաց.
—Ձեզնից ամենահարուստը գիտունն է. նրա հարստությունը մնայուն ու
անվերջ է և ոչ ոք չի կարող խլել նրանից…։

Урок 1

Послушайте текст о сказочном городе, где жили герои книги Н. Носова „Приключения незнайки и его друзей” и скажите, с кем из малышей вы бы хотели дружить.

1

В одном сказочном городе жили коротышки. Коротышками их называли потому, что они были очень маленькие. В городе у них было очень красиво. Вокруг каждого дома росли цветы: маргаритки, ромашки, одуванчики. Там даже улицы назывались именами цветов: улица Колокольчиков, аллея Ромашек, бульвар Васильков. А сам город назывался Цветочным городом.

В одном домике на улице Колокольчиков жило шестнадцать малышей.

Самый главный из них был малыш по имени Знайка. Его звали Знайка, потому что он знал очень много. А знал он много потому, что читал разные книги. Эти книги лежали у него и на столе, и под столом, и на кровати, и под кроватью. Знайка много читал, поэтому он стал очень умным. Все слушались его и очень любили.

Одевался он всегда в чёрный костюм, а когда он надевал очки и начинал читать книгу, то совсем становился похож на профессора.

В этом же домике жил известный доктор Пилюлькин, который лечил коротышек от всех болезней. Он всегда ходил в белом халате, а на голове носил белый колпак. Жил здесь также знаменитый механик Винтик со своим помощником Шпунтиком, жил Сахарин Сахаринович Сиропчик, который очень любил газированную воду с сиропом.

Жил ещё в этом доме охотник Пулька, художник Тюбик, музыкант Гусля и другие малыши: Торопыжка, Ворчун, Молчун, Пончик, Растеряйка, два брата – Авоська и Небоська. Но самым известным был малыш по имени Незнайка. Его так звали, потому что он ничего не знал.

Этот Незнайка носил яркую голубую шляпу, жёлтые брюки и оранжевую рубашку с зелёным галстуком. Он вообще любил яркие краски. Незнайка целыми днями гулял по городу, сочинял всякие небылицы и всем рассказывал. У Незнайки был друг Гунька, который жил на улице Маргариток. Незнайка мог болтать с Гунькой целыми часами. Они двадцать раз в день ссорились между собой и двадцать раз в день мирились.

Найдите в тексте ответы на вопросы и прочитайте их.

1. Кто жил на улице Колокольчиков?
В одном домике на улице Колокольчиков жило шестнадцать малышей.
Самый главный из них был малыш по имени Знайка. Его звали Знайка, потому что он знал очень много. А знал он много потому, что читал разные книги. Эти книги лежали у него и на столе, и под столом, и на кровати, и под кроватью. Знайка много читал, поэтому он стал очень умным. Все слушались его и очень любили.
2. Кто из них был самым главным и почему?
Самый главный из них был малыш по имени Знайка. Его звали Знайка, потому что он знал очень много. А знал он много потому, что читал разные книги. Эти книги лежали у него и на столе, и под столом, и на кровати, и под кроватью. Знайка много читал, поэтому он стал очень умным. Все слушались его и очень любили.
3. Как одевался Знайка?
Знайка одевался он всегда в чёрный костюм, а когда он надевал очки и начинал читать книгу, то совсем становился похож на профессора.
4. Кто ещё жил в домике на улице Колокольчиков?
В этом же домике жил известный доктор Пилюлькин, который лечил коротышек от всех болезней. Он всегда ходил в белом халате, а на голове носил белый колпак. Жил здесь также знаменитый механик Винтик со своим помощником Шпунтиком, жил Сахарин Сахаринович Сиропчик, который очень любил газированную воду с сиропом. Жил ещё в этом доме охотник Пулька, художник Тюбик, музыкант Гусля и другие малыши: Торопыжка, Ворчун, Молчун, Пончик, Растеряйка, два брата – Авоська и Небоська и Незнайка.
5. Кто был самым известным из малышей?
Самым известным был малыш по имени Незнайка.
6. Почему его называли Незнайкой?
Его так звали, потому что он ничего не знал.
7. Как одевался Незнайка? Какие цвета он любил?
Незнайка носил яркую голубую шляпу, жёлтые брюки и оранжевую рубашку с зелёным галстуком. Он вообще любил яркие краски.
8. Как звали друга Незнайки? Где он жил?
У Незнайки был друг Гунька, который жил на улице Маргариток. Незнайка мог болтать с Гунькой целыми часами. Они двадцать раз в день ссорились между собой и двадцать раз в день мирились.

Найдите в тексте ответы на вопросы и прочитайте их.

1. Как звали малыша, который ничего не знал?
Незнайка.
2. Как звали малыша, который много знал?
Знайка.
3. Как звали малыша, который всегда торопился?
Торопыжка.
4. Как звали малыша, который всё время молчал?
Молчун.
5. Как звали малыша, который всё время ворчал?
Ворчун.
6. Как звали малыша, который всё терял?
Растеряйк

Допишите предложения.

1. Его звали Знайка, потому что он знал очень много.
2. Его так звали, потому что он ничего не знал.
3. Его звали Торопыжка, потому что он всегда торопился.
4. Его звали Ворчун, потому что он всегда ворчал.
5. Его звали Растеряйка, потому что он всегда все потерял.
6. Его звали Молчун, потому что он всегда молчал.