Գյումրու հայտնիները
Ավետիք Իսահակյան (1875-1959թթ․)
Ավետիք Իսահակյանը ԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս, ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր, բանաստեղծ և արձակագիր է։ Ավետիք Իսահակյանը նախնական կրթությունը ստացել է Ալեքսանդրապոլի՝ այժմյան Գյումրիի, և Հառիճի վանքի դպրոցներում, կրթությունը շարունակել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում։
Առաջին բանաստեղծությունը ունեցել է «Ծաղիկ էի նորաբողբոջ» վերնագիրը։
1893թ․ մեկնել է Եվրոպա և աշխատել Վիեննայի մարդաբանական թանգարանում, որտեղ էլ ունկնդրել է գիտական դասընթացները, այնուհետև եղել է Լայպցիգի համալսարանի ազատ ունկնդիր։ 1895թ․ վերադարձել է հայրենիք։
Ավետիք Իսահակյանը, մասնակցելով ազգային ազատագրական պայքարին, լինելով Դաշնակցական միության բյուրոյի անդամ, անընդհատ ձերբակալվում է ու բանտարկվում, և դատավարություններից խուսափելու համար փախնում է Եվրոպա, սակայն հայրենիքի կարոտը խեղդում է և ի վերջո վերադառնում է Հայաստան, և 1946-1957թթ․եղել է Հայաստանի գրողների միության նախագահը։
Իսահակյանի առաջին բանաստեղծական ժողովածուն ուներ «Երգեր ու վերքեր» վերնագիրը, որտեղ զետեղված են հայրենիքին, մայրական սիրուն նվիրված, կյանքի և մահվան առեղծվածի մասին բանաստեղծություններ։ Սա նրա մուտքն էր գրական աշխարհ։ Որոշ բանաստեղծությունների խոսքերով երգեր են հյուսվել, որոնցից են «Դարդս լացեք», «Սև մութ ամպեր ճակտիդ դիզվան», «Սիրեցի յարս տարան» և այլ բանաստեղծությունները։
Իսահակյանի համար սերը եղել է կյանքի իմաստը, և եթե սերը մեռնում է, հապա կյանքն էլ այդտեղ ավարտվում է։ Իսահակյանը մշակել է ժողովրդական ավանդավեպեր, լենգենդներ, հեքիաթներ։ Շատ է անդրադարձել պանդխտության և մայրական սիրո թեմային։ Նրա հանրահայտ ստեղծագործություններից են «Աբու–Լալա Մահարի», «Սասմա Մհերը», «Սաադիի վերջին գարունը», «Լիլիթ», «Մոր սիրտը», «Կտակ» և բազմաթիվ շատ ստեղծագործություններ։
Մինաս Ավետիսյան (1928-1975թթ․)
Մինասը հայ կերպարվեստի նոր վերելքի նշանավոր ներկայացուցիչներից է, ով եղել է ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ , արժանացել է Մարտիրոս Սարյանի անվան, մի շարք պետական մրցանակների ։
1947-1952թթ․ սովորել է Երևանի գեղարվեստական ուսումնարանում, այնուհետև Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում, ավարտել է Լենինգրադի (այժմ՝ Սանտկ Պետերբուրգ) գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտը։
Մինասը բազմաժանր նկարիչ է , ստեղծել է ավելի քան 500կտավներ, մեծածավալ որմնանկարներ, դիմանկարներ, հարյուրավոր գծանկարներ։ Նրա գործերին բնորոշ են վառ և զուսպ գույների համադրությունը։ Հանրահայտ են Մինասի «Տարվա եղանակները»,«Իմ ծնողները», « Հորս դիմանկարը» և այլ գործեր։ Մինասը ստեղծել է գործեր, որ արտացոլում են հայ ժողովրդի անցյալը՝ «Դեր Զորի ճանապարհին», «Գաղթ» կտավները, հայկական գյուղաշխարհը պատկերող նկարներ «Հաց են թխում», «Ջուլհակուհիներ», «Տերևներ հավաքողներ», «Խնոցի են հարում» և շատ այլ կտավներ։ Ավետիսյանը զարգացրել է նաև հայ մանրանկարչության արմատները։ Հայտնի են Երևանում, Գյումրիում, Վահրամաբերդ գյուղում Մինասի ստեղծած որմնանկարները։ 1962թ․ Մինասը ձևավորել է Օպերայի և բալետի թատրոնի մի քանի բալետ–նովելներ։ Նոր աստիճանի է հասցրել բեմանկարչությունը՝ ձևավորելով Արամ Խաչատրյանի «Գայանե» բալետը և Ալեքսանդր Սպենդիարյանի «Ալմաստ» օպերան։
1972թ․ հրդեհվել է նրա արվեստանոցը, այրվել է 100ից ավել նկարներ, բեյրութի ցուցահանդեսի ժամանակ քաղաքի ռմբակոծության հետևանքով, Սպիտակի երկրաշարժի պատճառով վնասվել են որմնանկարները, որոնք հետո տեղափոխվել են Ջաջուռ՝ Մինասի տուն-թանգարան։
Նկարիչը մահացել է առեղծվածային ավտովթարից, որի մանրամասները մինչ այսօր հայտնի չեն։
Նկարչի գործերը ցուցադրվում են աշխարհի հայտնի թանգարաններում, իսկ Երևանում բացվել է նրա արվեստանոց թանգարանը։
Մհեր Մկրտչյան (1930-1993թ․)
Մհեր (Ֆրունզիկ) Մկրտչյանը մեծ ներդրում ունի հայ դերասանական և ռեժիսորական արվեստների զարգացման մեջ: Ֆրունզիկը եղել է թատրոնի և կինոյի նշանավոր գործիչ, Հայաստանի, Վրաստանի և ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ։ Թատրոնում և կինոյում ստեղծել է «մկրտչյանական» դերասանական դիմակ, որը նրա ինքնատիպ տաղանդի ծնունդն է:
Սովորել է Լենինականի դրամատիկական ստուդիայում, 1956 թ-ին ավարտել է Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտը: 1946 թ-ից Լենինականի դրամատիկական թատրոնի դերասան էր. աչքի է ընկել թատրոնում ստանձնած դերը հումորով «գունավորելու», խոսքը յուրօրինակ հնչերանգներով հարստացնելու շնորհքով: Մկրտչյանի նախընտրած հերոսներն անսովոր շիտակությամբ, ազնվությամբ ու անկեղծությամբ օժտված «փոքր» մարդիկ էին:
1953 թ-ին Մկրտչյանը հրավիրվել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան թատրոն, որտեղ խաղացել է մինչև 1988թթ․։
Մկրտչյանը 1988 թ-ից Վարդան Աճեմյանի անվան թատրոն-ստուդիայի գեղարվեստական ղեկավարն ու տնօրենն էր, իսկ 2004թ․ վերանվանվել է Մհեր Մկրտչյանի անվան թատրոն։
Մհեր Մկրտչյանը խաղացել է նաև կինոյում, որտեղ իր ստանձնած բոլոր դերերը յուրահատուկ են և սիրվել են ժողովրդի կողմից:
Մկրտչյանն արժանացել է մի շարք Պետական մրցանակների, պարգևատրվել ՀՀ Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշանով (2001 թ., հետմահու):
Մհեր Մկրտչյանի անունով կոչվել են փողոցներ Երևանում և Գյումրիում, Երևանում՝ նրա տան պատին, տեղադրվել է հուշաքար, հուշարձաններ են կանգնեցվել Գյումրիում և Վանաձորում :
Հայտնի Գյումրեցիներից են նաև երգահան՝Աշուղ Ջիվանին, փիլիսոփա, ճանապարհորդ և կոմպոզիտոր՝Գերորգի Գյուրջիևը, կոմպոզիտոր և խմբավար՝ Արմեն Տիգրանյանը, քանդակագործ և նկարիչ՝ Սերգեյ Մերկուրովը, ռեժիսոր և արտիստ՝ Վարդան Աճեմյանը, բանաստեղծ՝ Հովհաննես Շիրազը։